บทที่ 52: ถึงตาพวกคุณต้องเรียนรู้แล้ว

บทที่ 52: ถึงตาพวกคุณต้องเรียนรู้แล้ว

เผิงหู่เบิกตากว้าง ก่อนหัวเราะทั้งที่โกรธจัด

“พระราชโองการเหรอ? ฝ่าบาท อย่าลืมสิว่าแผ่นดินต้าชิ่งครึ่งหนึ่ง พวกพี่น้องของเราเอาชีวิตแลกมา! ถ้าฝ่าบาทคิดจะฆ่าลาเมื่อเสร็จงาน ก็ลองถามกระบี่ในมือของพวกพี่น้องดูก่อนว่ามันยอมหรือเปล่า!”

พูดจบ เผิงหู่ก็กระชากกระบี่พระราชทานออกจากเอว

ปลายกระบี่ชี้เฉียงลงพื้น อัดแน่นด้วยจิตสังหาร

เมื่อเห็นเช่นนั้น ขุนพลยุทธ์อีกสิบห้าคนก็ดึงกระบี่ประจำตัวออกมาพร้อมกัน

พวกเขาค่อยๆ ก่อเป็นสถานการณ์เผชิญหน้ากับฉู่ว่านหลี่บนบัลลังก์มังกร

ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อเช่นนี้ ฉู่เหอซึ่งนั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือมาตลอด ก็ถอนหายใจเบาๆ ขึ้นมา

เสียงถอนหายใจนั้นฟังดูโดดเด่นผิดปกติภายในท้องพระโรงที่บรรยากาศตึงเครียดจนพร้อมปะทุ