บทที่ 50: ขุนพลผู้เหิมเกริม

บทที่ 50: ขุนพลผู้เหิมเกริม

มือของฉู่ว่านหลี่ที่กำลังปอกลิ้นจี่ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาฉีกยิ้มอารมณ์ดีเหมือนเดิม

เขาคายเมล็ดลงบนฝ่ามือ แล้วหยิบผ้าเช็ดมือออกมาเช็ด

จากนั้นจึงค่อยๆ นั่งลงบนเก้าอี้ไท่ซือ

“อ่านแล้ว”

ฉู่ว่านหลี่ยิ้มจนดวงตาหยีเป็นเส้น

“เด็กหลี่เอ้อร์หนิวยังเขียนหนังสือได้น่าเกลียดเหมือนเดิม อย่างกับรอยหมาคุ้ย บนฎีกายังเปื้อนเลือดจนโต๊ะทรงงานของฉันสกปรกไปหมด”

ฉู่เย่ที่ฟังอยู่ข้างๆ ทนต่อไปไม่ไหว จึงก้าวออกมาข้างหน้าพร้อมเสียงที่อัดแน่นด้วยความโกรธ

“เสด็จพ่อ! หลี่เอ้อร์หนิวเป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้ง เป็นปั้งเหยี่ยนจากการสอบครั้งล่าสุด และเป็นนายอำเภอเว่ยหนานที่พี่ใหญ่แต่งตั้งด้วยตัวเอง!”