บทที่ 44: พูดกันให้น้อยลงหน่อย

บทที่ 44: พูดกันให้น้อยลงหน่อย

เสนาบดีกรมขุนนางเจิ้งถิ่งคลานเข่าไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนกล่าวด้วยสีหน้าเจ็บปวดรวดร้าวว่า:

“ฝ่าบาท องค์รัชทายาทไม่รู้ไปเกณฑ์พวกอันธพาลกลุ่มหนึ่งมาจากไหน พวกมันใช้ชื่อสำนักหลวงเร่งรัดหนี้แห่งต้าชิ่ง นำกองทัพเกราะทมิฬบุกเข้าไปในคฤหาสน์ของตระกูลใหญ่ทั่วกวนจง เพื่อทวงภาษีที่ดินซึ่งค้างชำระมาหลายปีตามที่พวกมันกล่าวอ้าง”

“พวกมันชักดาบใส่คนอื่นอยู่บ่อยครั้ง แถมยังแย่งชิงเงินกับเสบียงไปอีก หากเรื่องนี้ไม่ลงโทษอย่างเด็ดขาด เกรงว่ากวนจงจะเกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ รากฐานของต้าชิ่งคงรักษาไว้ไม่ได้แน่!”

ฉู่ว่านหลี่เบิกตากว้าง ราวกับเพิ่งได้ยินเรื่องนี้เป็นครั้งแรก

เขาตบโต๊ะทรงงานมังกรดังปัง พลางตวาดด้วยความโกรธ

“มีเรื่องแบบนี้ด้วยหรือ! รัชทายาทอยู่ไหน? ไปเรียกรัชทายาทมาพบฉันเดี๋ยวนี้!”