บทที่ 42: ไม่ให้เหรอ? งั้นเราเอาเอง

บทที่ 42: ไม่ให้เหรอ? งั้นเราเอาเอง

นอกป้อมคฤหาสน์ตระกูลชุย มีกำแพงสูงและคูน้ำลึก

พ่อบ้านของตระกูลชุยยืนอยู่บนกำแพง มองเหล่าบัณฑิตที่ดูอ่อนแอด้านล่างด้วยสีหน้าเหยียดหยาม

“พวกบัณฑิตคร่ำครึมาจากไหนกัน? ลืมตาดูให้ดี นี่คือคฤหาสน์ของตระกูลชุยแห่งชิงเหอ! รีบไสหัวไปซะ ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าเราไม่เตือน ถ้าเราจะยิงธนูใส่!”

พ่อบ้านตะโกนอย่างกำเริบเสิบสาน

ซ่งชิงไม่สนใจคำตะโกนของพ่อบ้านแม้แต่น้อย

เขาควบม้าเดินหน้าไปสองก้าว กางสมุดบัญชีในมือออก รวบรวมพลังเสียงแล้วตะโกนอ่าน

“สำนักหลวงเร่งรัดหนี้แห่งต้าชิ่งกำลังดำเนินคดี! ตระกูลชุยแห่งชิงเหอ ป้อมคฤหาสน์เขตอู่เต๋อ ปกปิดที่นาดีสามหมื่นหมู่ ค้างภาษีที่ดินตลอดหลายปี คิดเป็นเงินตำลึงสิบสองหมื่นตำลึง!”