กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 27: การค้านี้จะทำหรือไม่ทำ
ฉู่ว่านหลี่มองหมากสีขาวที่ถูกกินไป แต่ไม่ได้โกรธอะไร
กลับขยับเข้าไปหาอย่างสนอกสนใจ แล้วถามเสียงเบาว่า
“แล้วต่อไปนายคิดจะทำยังไง? หลี่เต้าจงจิ้งจอกเฒ่านั่น คงไม่ยอมนั่งรอความตายเฉยๆ หรอกใช่ไหม? ที่บ้านพวกเขายังมีเสบียงเก็บไว้อีกไม่น้อยเลยนะ”
ฉู่เหอคีบหมากไว้ในมือ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุม
“พวกเขามีเสบียง แต่ขาดเกลือ ขาดผัก ขาดถ่าน และขาดของฟุ่มเฟือยทุกอย่างที่ใช้ค้ำจุนหน้าตาของตระกูลผู้ดี”
“จากประหยัดไปฟุ่มเฟือยนั้นง่าย แต่จากฟุ่มเฟือยกลับมาประหยัดยาก นายลองให้พวกขุนนางตระกูลใหญ่ที่เคยชินกับเสื้อผ้าหรูหราและอาหารเลิศรส ต้องมากินข้าวหยาบ แทะผักดองเค็ม แล้วทนหนาวอยู่ในบ้านที่เย็นเหมือนห้องเก็บน้ำแข็งทุกวันดูสิ?”
“ไม่เกินสามวัน ไม่ต้องรอให้เราลงมือ คนในจวนของพวกเขาก็จะก่อเรื่องกันเองก่อนแล้ว”