บทที่ 25: กฎฉันเป็นคนกำหนด

บทที่ 25: กฎฉันเป็นคนกำหนด

ทว่าหลี่เต้าจงไม่รู้เลยว่า ในเวลานี้ที่ห้องรับรองชั้นสองของสำนักรับฝากเงินหลวง

ฉู่เหอกำลังกินลิ้นจี่ที่ฟู่กุ้ยปอกให้ด้วยท่าทีสบายใจ แววตาเต็มไปด้วยความขบขัน

ฉู่เย่มองกองเหรียญทองแดงหลายสิบล้านเหรียญที่กองสูงราวภูเขาอยู่ในลานด้านหลัง ก่อนหันไปมองคลังเงินตำลึงที่ว่างไปกว่าครึ่ง

เขาร้อนใจราวกับมดบนกระทะร้อน

“พี่ใหญ่! เงินสดหลายล้านตำลึงถูกพวกเขาขนไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ เท่ากับเรากลายเป็นคนโง่ที่มีแต่เงินไหลออกไม่มีเงินไหลเข้าไม่ใช่เหรอ?”

“ตกลงพี่กำลังวางแผนอะไรอยู่กันแน่!”

ฉู่เหอคายเมล็ดลิ้นจี่ลงกระโถน

จากนั้นใช้ผ้าเช็ดมือ ก่อนลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองขบวนรถตระกูลหลี่ที่กำลังเคลื่อนห่างออกไป

“คนโง่งั้นเหรอ? น้องรอง นายเคยเห็นคนโง่ที่ใช้เศษทองแดงผุพังแลกทองคำกับเงินแท้ไปได้ไหม?”