กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 215 เตะเขาทิ้งไปซะ
ไม่รอให้ฉันได้ตอบ เขาก็กระโดดลงมาจากต้นไม้อีกครั้ง จ้องมองใบหน้าของฉันเขม็ง หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ดวงตาข้างขวาที่บอดสนิทของฉัน
เขาน่าจะรู้จักอิซานางิ แต่อิซานางิที่ฉันใช้นั้นผ่านการปรับปรุงมาแล้ว แม้แต่อิทาจิก็ยังไม่อาจยืนยันได้ อุจิวะ มาดาระที่ขาดข้อมูลก็อาจไม่รู้ว่าฉันตาบอดไปแล้ว
สิ่งที่เขามองอยู่ น่าจะเป็นรอยแผลเป็นที่อิทาจิทิ้งไว้
รอยแผลเป็นนั้นเลือดหยุดไหลแล้ว แต่ร่องรอยบาดแผลกลับยังไม่เลือนหายไป
อุจิวะ มาดาระส่งเสียง “ชิ” ออกมาคำหนึ่ง “ทำไมถึงตกอยู่ในสภาพนี้ได้ล่ะ เขาฟันเธอเป็นแผลจริง ๆ เหรอ บาดเจ็บไปถึงดวงตาไหม เขาต้องจงใจหลบจุดสำคัญให้แล้วแน่ ๆ ใช่ไหม”
ฉันไม่ได้พูดอะไร