เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 202 นินจาถอนตัวระดับเอส
ฉันไม่ได้ปิดบังความเชื่อใจและความสนิทสนมที่ตนมีต่ออุจิวะ อิทาจิ
ฉันรู้สึกว่าการแสร้งทำเป็นระแวงเขาตั้งแต่แรก แล้วค่อย ๆ ลดการระแวดระวังลงทีละก้าวเพื่อสนิทสนมกับเขาอย่างเป็นธรรมชาตินั้น เป็นเรื่องที่เสียเวลาเปล่า
ทำแบบนั้นจะทำให้เขารู้สึกเป็นปกติยิ่งขึ้น และเชื่อใจฉันได้ง่ายขึ้นงั้นหรือ?
จากการสังเกตของฉัน ดูเหมือนจะไม่ใช่แบบนั้น
อารมณ์ความรู้สึกของอุจิวะ อิทาจินั้นเก็บงำไว้อย่างมิดชิดอย่างยิ่ง แม้จะสั่งสอนฉันอยู่ แต่ตราบใดที่เขารู้สึกว่า “คำพูดนี้ไม่จำเป็นต้องพูด” เขาก็จะรักษาความเงียบไว้
หลังจากใช้เวลาร่วมกันมาระยะหนึ่ง ฉันรู้สึกว่าเขาเปรียบเสมือนหลุมดำ
ไม่ว่าจะส่งอารมณ์ความรู้สึกแบบใดให้แก่เขา เขาก็จะรับไว้ทั้งหมด จากนั้นก็ราวกับโยนมันให้ความว่างเปล่ากลืนกินไป
ฉันมีท่าทีเป็นมิตรต่อเขา เดอิดาระเต็มไปด้วยความเป็นศัตรูต่อเขา แต่เขากลับไม่แยแสต่อท่าทีทั้งสองแบบนี้เลย