กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 183 มีชีวิตอมตะไม่มีวันตาย
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ฉันพยายามหายใจอย่างสงบ แต่ดวงตากลับเปียกชื้นขึ้นมาโดยไม่อาจควบคุมได้
ฉันหันหลังกลับไป ไม่อยากให้ชิกามารุเห็นท่าทางเสียอาการของฉัน
หากฉันยกมือขึ้นเช็ดน้ำตา ต่อให้มองจากแผ่นหลังก็คงมองเห็นการเคลื่อนไหวของมือ ชิกามารุจะต้องเดาสภาพของฉันออกแน่ ๆ และฉันไม่อยากให้เป็นแบบนั้น
ฉันพยายามกะพริบตาให้เป็นธรรมชาติที่สุด แล้วเงยหน้ามองขึ้นไปด้านบน
เสียงของชิกามารุดังมาจากด้านหลัง “เฉาหลู่...”
ฉันกังวลว่าหากอ้าปากตอบเขาไป น้ำเสียงจะเผยให้เห็นร่องรอยของความอ่อนแอ จึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินแล้วนิ่งเงียบไม่ยอมพูด
“เฉาหลู่?”
เขาเรียกฉันด้วยเสียงแผ่วเบา ฉันได้ยินเสียงสวบสาบ นั่นคือเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าตอนที่เขาลุกขึ้นยืน