เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 167 การเป็นระดับเอสมันง่ายมาก
“แต่ชูคาคุหนึ่งหางอยู่ที่นี่ ฝั่งตรงข้ามยังมีมือฉกาจของหน่วยลับอยู่ ต่อให้พวกเราจะไป ก็ต้องจัดการพวกเขาก่อน เนจิ... นายใช้เบียคุกันหาตำแหน่งของพวกเขาได้ไหม”
เนจิใช้เบียคุกันมองไปยังหนึ่งหางและทิศทางที่หนึ่งหางอยู่พลางขมวดคิ้ว “พวกเขาไม่ได้อยู่แถวนี้แล้ว”
ไม่ว่าจะเป็นการโจมตีด้วยวิชาลับตระกูลยามานากะที่คล้ายกับของตระกูลยามานากะ หรือยุทธวิธีฝูงแมลงของตระกูลอาบุราเมะ เวลาต่อสู้กับคนอาจจะรับมือได้ยากมาก แต่สำหรับสัตว์หางแล้วกลับยากที่จะได้ผล อีกฝ่ายเป็นมือฉกาจของหน่วยลับ คงจะประเมินจุดนี้ได้อย่างรวดเร็วจึงถอนตัวไปทันที
“ถ้าอย่างนั้นตอนนี้พวกเราก็แค่ต้องจัดการหนึ่งหาง ตัวมันสะดุดตาขนาดนี้ แถมความเคลื่อนไหวยังเอะอะมาก มีความเป็นไปได้สูงว่าจะดึงดูดคนอื่นมา อีกอย่างกาอาระจะเกิดเรื่องไม่ได้” ฉันถือเขี้ยวขาวพลางลุกขึ้นยืน “...เนจิ นายคิดดีแล้วนะ ถ้าออกจากโคโนฮะไปตอนนี้ พวกเราก็คงไม่มีทางอธิบายให้กระจ่างแล้วกลับมาได้อีกจริง ๆ แล้วล่ะ”
เนจิสงบนิ่งมาก “ในเมื่อตัดสินใจจะไปแล้ว จะอธิบายให้กระจ่างได้หรือไม่ จะกลับมาได้หรือไม่ มันสำคัญตรงไหนกัน”
นั่นสินะ...
แต่สถานการณ์ของฉันกับเขาไม่เหมือนกัน เนจิเป็นฝ่ายอยากละทิ้งสายสัมพันธ์ทั้งหมดไปเอง ทว่าฉันไม่ได้อยากละทิ้งเลย
ฉันอยากจะปฏิบัติตามแผนในคัมภีร์ แล้วกราบท่านซึนาเดะเป็นอาจารย์มากกว่า