เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 82 มีอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ
ซาสึเกะตกใจ “เธอพูดจาไร้สาระอะไรกัน!”
เฉาหลู่ยิ้มน้อย ๆ ดูเหมือนเป็นเพียงคำพูดลอย ๆ “เรื่องในอนาคต ใครก็บอกไม่ได้นี่นา”
ซาสึเกะขมวดคิ้ว “เธอ... หรือว่า... ร่างกายมีโรคติดต่อทางพันธุกรรมอะไรอย่างนั้นเหรอ?”
เธอเอียงคอ “อืม... เรื่องนี้ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แล้วก็ไม่มีใครเคยบอกด้วย อาจจะมีจริง ๆ หรืออาจจะไม่มีก็ได้ละมั้ง”
เพราะอย่างไรเสียกลุ่มผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกับเธอจนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีตัวอย่างที่แก่ตายตามธรรมชาติแม้แต่คนเดียวให้อ้างอิงได้
บางทีการที่โอโรจิมารุส่งพวกเขาลงสู่สนามรบอย่างไร้ความปรานี อาจเป็นเพราะเดิมทีพวกเขาก็มีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน สู้รีดเอาคุณค่าออกมาให้ได้มากที่สุดยังดีเสียกว่า
“แต่ว่านะ ซาสึเกะอยากให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปไหมล่ะ?”
“ฉันไม่มีเหตุผลที่จะอยากให้เธอตายเสียหน่อยนี่!”