0060

⬢⬢⬢

ตอนที่ 60 ใครกันแน่ที่ไม่รู้อะไรเลย

ซาสึเกะหันหลังเดินเข้าไปในถ้ำหิมะ ทิ้งให้ฉันกับชิกามารุกอดกันกลมอยู่ข้างนอกต่อไป

ฉันกอดเขาไว้แน่น แต่ก็ยังรู้สึกไม่พอ จึงอดไม่ได้ที่จะกอดเขาแล้วโยกตัวไปมา

เหมือนกับขวดน้ำที่เทจนหมดแล้ว ก็ยังต้องเขย่าอีกสักทีเพื่อสะบัดหยดน้ำที่ค้างอยู่ข้างในออกมาให้ได้

ฉันรู้สึกว่าตัวเองเอาตัวดันเขาเหมือนนกเพนกวิน ชิกามารุทำได้เพียงถอยหลังไม่หยุด ในที่สุดขาก็อ่อนยวบทรุดลงไปบนพื้นหิมะ โดยมีฉันทับอยู่บนตัวเขา

“ชิกามารุ...”

เขาทั้งฉุนทั้งขำพลางพูดขึ้น “อะไรเล่า”

น้ำเสียงของเขาใกล้เคียงกับตัวเขาเมื่อก่อนมากแล้ว แต่ฉันก็ยังฟังออกว่า หากอยากกลับไปเป็นเหมือนเดิมจริง ๆ ฉันยังต้องพยายามอีกแรง

“พวกเราคืนดีกันเถอะนะ!”