0042

⬢⬢⬢

ตอนที่ 42 ฉันกับนายสนิทกันที่สุดในโลก

ฉันกระโดดลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา ตอนเดินผ่านคาคาชิก็มองเขาแล้วเอ่ยว่า “ฉันจะไปมีเรื่องแล้วนะ เดี๋ยวถ้าพ่อแม่พวกนั้นมา นายจะช่วยพวกเราไหม”

คาคาชิตอบรับ “อืม” คำหนึ่งแล้วยิ้มกล่าว “ไปเถอะ ต้องชนะให้ได้ล่ะ”

ฉันแย้มรอยยิ้มสดใสออกมาทันที “คอยดูฉันได้เลย”

ถึงอีกฝ่ายจะมีเด็กผู้ชายสามสี่คน แต่ขอเพียงฉันดุดันพอ คว้าตัวใครคนหนึ่งมาซัดได้ อีกฝ่ายก็รีบแตกพ่ายหนีกลับไปร้องไห้ฟ้องพ่อแม่อย่างรวดเร็ว

ฉันมองแผ่นหลังของพวกเขาที่กรีดร้องโวยวายวิ่งหนีไปไกล พลางย่นจมูกอย่างไม่ใส่ใจ

“ไม่ได้เรื่องจริง ๆ!”

ฉันยังไม่ได้ตีให้บาดเจ็บเลยแท้ ๆ