กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 227 ฝันย้อนคืนสู่วันนั้นที่หมู่บ้านซางเจีย
จี้สวินจ้องภาพวาดภาพนี้ นิ่งมองอยู่นานถึง 10 วินาทีเต็ม!
ในที่สุดเสี่ยวลาจีก็อดรนทนไม่ไหว “เถ้าแก่? เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
จี้สวินไม่ได้ตอบ เธอมองภาพวาดภาพนั้น ราวกับกำลังมองสิ่งของที่คุ้นเคยมานานหลายปี
“เถ้าแก่?! ท่านตอบสนองหน่อยสิ!” เสี่ยวลาจีร้อนรนขึ้นมา “ท่านตื่นสิ! นั่นมันภาพหลอน! ภาพวาดนี้มีการชี้นำทางจิต! มันกำลังใช้ความทรงจำของท่านมาสร้างกับดัก! ไปเร็ว!”
จี้สวินคล้ายไม่ได้ยิน ยืนนิ่งอยู่หน้าภาพวาดภาพนั้น มือขวาที่ข้างลำตัวกำเข้าหากันเล็กน้อย
เธอรู้สึกว่าลมหายใจของตนเองเริ่มช้าลง สิ่งต่าง ๆ บริเวณขอบลานสายตาเริ่มพร่ามัว
ถ้วยเคลือบใบนั้นบนภาพวาด ไอความร้อนตรงปากถ้วยดูราวกับกำลังเอ่อล้นออกมา ล้นพ้นกรอบภาพ ลอยฟุ้งสู่อากาศ
ในอากาศมีกลิ่นจาง ๆ สายหนึ่ง กระเจี๊ยบแดงกับขิงปะปนกัน เปรี้ยวอมเผ็ดร้อน
เธอได้กลิ่นแล้ว