กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 163 ต่อหน้า "สัจธรรม" เจ้าแกะน้อยยอมศิโรราบ
น้ำเสียงของลูเซียนเหมือนกับตอนที่กำลังต้มชาขิงกระเจี๊ยบอยู่ในห้องครัว แล้วเอ่ยถามจี้สวินว่า “เธอเป็นหวัด อยากได้สักชามไหม” ไม่มีผิดเพี้ยน
จี้สวินใช้หลังมือป้ายมุมปากของตัวเองเช่นกัน มองท่วงท่าของเขาที่ยืนอยู่ใต้แสงจันทร์ พลางยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก
“ก็พอได้” เธอเอ่ยพลางเอาหลังมือที่เปื้อนเลือดไปถูกับขากางเกง “ฟ้าใกล้สว่างแล้ว เดี๋ยวค่อยกินมื้อเช้าทีเดียว”
ลูเซียนเข้าใจความหมายของประโยคนั้นของเธอ เขาไม่ได้ถามว่าจะหยุดมือหรือไม่ และเธอก็ไม่ได้ตอบว่าจะหยุดมือหรือไม่
พวกเขาเพียงแค่กำลังยืนยันเรื่องเดียวกัน นั่นคือต่างฝ่ายต่างยังไม่ถึงขีดจำกัด
“ได้” เขาขานรับคำหนึ่ง ทันทีที่สิ้นเสียงนั้น ร่างทั้งร่างของเขาก็พุ่งจู่โจมเข้าใส่จี้สวินอีกครั้ง!