ตอนที่ 147 มาส่งถึงที่เหรอ? ก็หลอกนายเนี่ยแหละ

ตอนที่ 147 มาส่งถึงที่เหรอ? ก็หลอกนายเนี่ยแหละ

พันตรีเสิ่นพยักหน้า รอฟังความต่อไป

จี้สวินลุกขึ้นจากข้างโต๊ะ เดินไปที่ประตู ยืนเคียงข้างพันตรีเสิ่นมองไปยังเพิงผ้าใบกันน้ำที่สร้างขึ้นชั่วคราวแถบนั้น

แดดยามบ่ายแผดเผาหลังคาเพิงสีเขียวอมเทาเหล่านั้นจนซีดขาว บรรดาเชลยนั่งรวมกลุ่มกันสองสามคนในร่มเงาของเพิง บ้างพิงโคนกำแพง บ้างก้มหน้าเขี่ยก้อนดินบนพื้น

ยังมีอีกสองสามคนล้อมวงกันกำลังใช้กิ่งไม้ขีดเขียนอะไรบางอย่างบนพื้น…ดูคล้ายกำลังเล่นหมากรุก

จี้สวินมองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยปาก “ให้ลูเซียนสั่งการให้โดรนบินมา บินให้ต่ำหน่อย แล้วถ่ายรอบพื้นที่เชลยไว้สักรอบ”

“ไม่ต้องถ่ายโคลสอัป ถ่ายสภาพความเป็นอยู่ของพวกเขาในตอนนี้ก็พอ ไม่ว่าจะพักผ่อน ดื่มน้ำ ชะล้างบาดแผล อาบแดด ได้หมด”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง คิดดูแล้วก็เสริมขึ้นอีกประโยค “พอถ่ายเสร็จแล้วให้ลูเซียนตัดต่อฟุตเทจสำรองไว้ท่อนหนึ่งด้วย”