กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 135 นายเป็นแค่เชลยของฉัน
ตอนที่พันตรีเสิ่นพูดว่า “ก่อนฟ้าสาง” แสงสว่างนอกหน้าต่างก็เริ่มคล้อยต่ำลงบ้างแล้ว เงาของเรือนยอดไม้กำลังทอดยาวออกไปอย่างช้า ๆ จากพื้นดินทางทิศตะวันตกของหมู่บ้าน
จี้สวินไม่มีปฏิกิริยาอะไร เพียงแค่ก้มหน้ามองแผนที่บนโต๊ะซึ่งถูกรอยปากกาสีแดงขีดเขียนทับไปเกินครึ่งผืน
สายตาของเธอเลื่อนผ่านตำแหน่งที่ถูกวงไว้ทีละจุด จากจุดมาร์กของกองทัพธงดำทางทิศใต้ไปยังพื้นที่ของดวงตาแห่งป่าดงดิบทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ แล้วไปยังแนวร่วมพันธมิตรเคแถวถนนสายหลักทางทิศตะวันออก
ในที่สุดสายตาของเธอก็หยุดลงที่พื้นที่ของขุนศึกดินแดงตรงมุมตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งพันตรีเสิ่นเพิ่งขีดเส้นใหม่ลงไป