เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 118 ต่อไปไม่เหมาะสำหรับเด็ก
แสงเย็นเยียบในระเบียงทางเดินสาดเข้ามาตามซอกประตู ผสานเข้ากับแสงสีทองเรื่อเรืองในห้องแคปซูล ทอดเป็นเส้นตัดแบ่งระหว่างความสว่างกับความมืดอยู่ตรงขอบวงกบ
ตอนที่จี้สวินก้าวข้ามเส้นสายนั้นไป ประตูด้านหลังเธอก็ปิดสนิทลงโดยอัตโนมัติ ส่งเสียงคลิกเบา ๆ ราวกับกล่องใบหนึ่งที่ถูกปิดฝาลง
เธอไม่ได้หันกลับไปมอง เดินไปตามระเบียงทางเดินได้ไม่กี่ก้าวก็หยุดลง เอียงคอชำเลืองมองจู๋หลงที่ลอยคว้างอยู่ข้างกาย
มังกรตัวนั้นหดกลับไปเป็นร่างจิบิตัวเท่าฝ่ามือแล้ว ดวงตากลมโต หางสั้นเต่อ ส่วนปุ่มนูนเล็ก ๆ สองจุดบนหัวก็หดเล็กลงจนแทบไม่เหลือร่องรอยให้เห็น
สีลำตัวของมันเปลี่ยนจากสีทองเมื่อครู่กลับมาเป็นสีส้มแดงอมอุ่น คล้ายกับสภาพที่กำลังค่อย ๆ คลายความร้อนลงหลังผ่านการประมวลผลอย่างหนักหน่วงมา
“ตำแหน่งที่แน่นอนของห้องควบคุมหลักอยู่ตรงไหน” จี้สวินเอ่ยถาม