กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 114 ซวยแล้ว ถูกขังอยู่กับไอ้ตัวพรรค์นั้น
หลบไม่พ้น ทั้งยังไร้ทางถอย มีแต่ต้องกัดฟันลุยเท่านั้น!
จี้สวินสูดลมหายใจเข้าลึก ไหล่ซ้ายยังคงเมื่อยล้า ซี่โครงซ้ายถูกกระแทกครั้งนั้นสะเทือนไม่เบา ยามหายใจรับรู้ได้ถึงพื้นที่แถบเล็ก ๆ ที่ปวดแปลบขึ้นมาเป็นระยะ
ข้างกายเธอไม่มีอาวุธใดให้ใช้ได้อีกแล้ว กริชพังไปแล้ว ขวานดับเพลิงตอนที่ถูกขว้างออกไปคราวก่อนก็ไม่รู้หลุดกระเด็นไปตกอยู่ที่ไหน
ตอนนี้ที่ใช้การได้มีเพียงหมัด หัวเข่าของตนเอง และประตูบานนี้ที่ชั่วคราวยังเปิดไม่ออก
ชิ รู้งี้เมื่อกี้แย่งปืนมาสักสองสามกระบอกก็ดี มัวแต่อุ้มเพนกวินคิดจะไปเปิดสวนสัตว์ ประมาทไปจริง ๆ
“หนึ่งนาทียี่สิบวินาที” เธอทวนเสียงเบาหนึ่งรอบ ราวกับกำลังยืนยันกับตนเอง