กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 52 นั่งลง ดื่มชา บอกฉันมา
อาโลออกเดินทางในตอนเย็นของวันนั้นเอง เขาไม่ได้พากองกำลังคุ้มกันหรือพกอาวุธไป เพียงแค่ขับรถออฟโรดคันเก่าคันหนึ่ง แม้แต่ตราสัญลักษณ์ของราชวงศ์คาเลินก็ไม่ได้พ่นไว้บนตัวถัง
ก่อนที่เขาจะไปจี้สวินพูดเพียงประโยคเดียว “ไม่ต้องเกลี้ยกล่อม ไม่ต้องอ้อนวอน แค่ประโยคเดียว พูดจบแล้วก็กลับมา”
อาโลจดจำไว้ขึ้นใจ
จุดหมายแรกที่เขาไปคือค่ายพักชั่วคราวของฮัสซัน ที่เรียกว่าค่ายพัก ความจริงก็เป็นเพียงเต็นท์ซอมซ่อสิบกว่าหลังที่กางอยู่ริมท้องแม่น้ำอันแห้งผาก
ทหารรับจ้างอิสระที่รอดชีวิตนั่งยอง ๆ ขัดปืนอยู่บนพื้นทรายเป็นกลุ่มเล็กกลุ่มน้อย พอเห็นเขาลงจากรถ ปืนนับร้อยกระบอกก็ยกขึ้นเล็งพร้อมกันทันที
อาโลยืนอยู่หน้ารถ สองมือทิ้งลงข้างลำตัว แล้วเอ่ยประโยคนั้นด้วยภาษาท้องถิ่น “ครูรอพวกนายอยู่ที่คาเลิน”