ตอนที่ 39 คืนฝนเหน็บหนาว สิ้นไร้หนทาง

ตอนที่ 39 คืนฝนเหน็บหนาว สิ้นไร้หนทาง

ซูอิ่งมองเธอ ริมฝีปากขยับไหว อยากจะเรียก "แม่" สักคำ แต่คำนั้นกลับติดอยู่ที่คอหอย ไม่อาจเปล่งออกมา

คุณนายฉู่ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงแค่ยื่นมือไปดึงปกเสื้อของซูอิ่ง ติดกระดุมเม็ดที่ยังไม่ได้กลัดตรงคอเสื้อให้เข้าที่

สุดท้ายเธอก็ชักมือกลับแล้วเบือนหน้าหนี

ซูอิ่งไม่ได้มองเธออีก เดินไปที่โถงทางเข้า เปลี่ยนรองเท้า แล้วดึงประตูเปิดออก

สายลมหน้าประตูพัดกรูเข้ามา ทำให้เส้นผมที่สยายอยู่ของเธอปลิวไหว เธอยืนนิ่งอยู่ตรงประตูสองวินาที ราวกับกำลังรอเสียงบางอย่างจากด้านหลัง

ทว่าไม่มีเสียงใด ๆ เธอเดินออกไป ประตูปิดลงตามหลัง

ฉู่เฉินเยี่ยนไม่ส่งเสียงเลยตลอดเวลา แต่วินาทีที่ประตูปิดลง แหวนแต่งงานในมือเขากลับถูกบีบแน่น ก่อนจะคลายออก

แหวนเลื่อนหลุดจากซอกนิ้วมือ กลิ้งหายเข้าไปใต้โซฟา… เขาไม่ได้ก้มลงไปเก็บ