กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมึกตะวัน
ตอนที่ 5 ปีนั้นไม่มีใครฟังเธออธิบาย
ชายชราผมขาวโพลน สวมเสื้อจงซานสีน้ำเงินกรมท่าซักจนซีดเก่า กระดุมที่ข้อมือเสื้อหลุดหายไป จึงใช้เข็มกลัดกลัดเอาไว้แทน
ตรงหน้าเขาไม่มีแก้วเหล้า มีเพียงน้ำเปล่าแก้วเดียววางอยู่ ก่อนหน้านี้ไม่มีใครสังเกตเห็นเขา นึกว่าเป็นญาติห่าง ๆ ฝั่งตระกูลจี้เชิญมา
ชายวัยกลางคนตรงที่นั่งแขกทหารการเมืองลุกพรวดขึ้นมาทันที เขารีบเดินเข้าไปหา “ผู้เฒ่าฉิน… ท่านมาได้อย่างไรครับ”
ผู้ถูกเรียกว่า “ผู้เฒ่าฉิน” ไม่ได้มองเขา สายตาจับจ้องไปที่หน้าจออันมืดมิดนั้น น้ำเสียงแหบพร่า
“ไอ้หนุ่มไม่เอาถ่านที่บ้านฉัน อยู่ทีมเดียวกับหานเกอ เมื่อปีก่อน… ไม่ได้กลับมา”
เสียงอื้ออึงในห้องรับแขกพลันเงียบกริบ ทุกคนต่างหันไปมองทหารผ่านศึกผู้นี้
เขาค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างยิ่ง นี่คือความเคยชินของทหาร