เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 198 ฉันก็แค่คนมาชุบมือเปิบ
แต่ตอนที่สถานการณ์พลิกกลับในพริบตา ขบวนรถข้ามฟากกำลังจนตรอก ก็มีเรื่องบ้าคลั่งยิ่งกว่านั้นเกิดขึ้น
เฉินเหนียนยืนอยู่บนเนินหินแตกมาตลอด เอาแต่จ้องศพของขุยไม่วางตา เหมือนไม่สนใจเรื่องรอบตัวเลยสักอย่าง
ตัวเขาสั่นเบา ๆ ตาทั้งสองข้างแดงก่ำไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ปากก็พึมพำไม่หยุด “อีกนิดเดียว... ขาดอีกนิดเดียว... ใกล้แล้ว...”
หน้าเฉินเหนียนบิดเบี้ยวขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งอยากสุดขีด ทั้งโลภจนเสียสติ ไม่ใช่สีหน้าของคนธรรมดาอีกต่อไปแล้ว
ทันใดนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมาพรวดเดียว ตาแดงก่ำกวาดมองสองฝ่ายที่กำลังเผชิญหน้ากัน แล้วแผดเสียงแหลมบาดหู
“เสียงดังเกินไปแล้ว! พวกแกเสียงดังเกินไปแล้ว!!!”
“แค่ให้ฆ่าคนคนเดียว... ยากขนาดนั้นเลยเหรอ???”
“พวกแก... ชักช้าเกินไปแล้ว!!!”