เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 การรวมขบวนรถ
โอวหยางเชี่ยนพยายามบิดหน้าหนีอย่างลำบาก เสียงแหบพร่าเพราะหายใจไม่ออก “ขอ...ขอโทษ...ฉัน...ผิดไปแล้ว...”
ตอนพูด สายตาเธอกวาดไปรอบ ๆ เร็วมาก ตอนนี้มีแต่ถังเสี่ยวเสี่ยวที่ช่วยเธอได้
แต่ในตาของถังเสี่ยวเสี่ยวมีแต่ความเย็นชา ที่เคยดีกับโอวหยางเชี่ยนก็เพราะเธอมีอะไรบางอย่างคล้ายตัวเอง ไม่คิดเลยว่าจะไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนี้
“ฉัน...จะไม่...ทำอีกแล้ว...ไว้...ไว้ชีวิตฉันเถอะ”
ความกลัวตายทำให้สายตาของโอวหยางเชี่ยนเต็มไปด้วยการอ้อนวอนอย่างต่ำต้อย
หลินฟานหันไปมองถังเสี่ยวเสี่ยว เห็นเธอส่ายหน้าเบา ๆ ก็ยกแขนขึ้นสูง แล้วเหวี่ยงโอวหยางเชี่ยนฟาดลงกับพื้นอย่างแรง
โอวหยางเชี่ยนเอามือกุมคอ สูดอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลาม ความเจ็บแสบร้อนในอกบอกให้เธอรู้ว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่