เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 รอดแล้ว
จู่ ๆ ในแววตาที่สับสนของไป๋จอมคลั่งก็มีความรู้สึกบางอย่างวาบขึ้นมา มันดูแปลกประหลาดมาก...นั่นแววตาเอ็นดูแบบพ่อมองลูกเหรอ?
หลินฟานกับพวกสัมผัสได้ถึงพลังอันรุนแรงและบ้าคลั่งในตัวไป๋จอมคลั่ง ทุกคนขนลุกซู่ รู้สึกเย็นวาบขึ้นมาตามแผ่นหลัง
ขณะที่ทุกคนกำลังเกร็งไปทั้งตัว เตรียมรับมือกับเหตุไม่คาดฝัน
“ลูก...ลูกเหรอ?” ไป๋จอมคลั่งเอียงคอ เรียกหลินฟานด้วยน้ำเสียงแหบพร่าฟังดูประหลาด “ฉัน...ฉันเป็น...พ่อแก”
ทุกคน “???”
มุมปากหลินฟานกระตุกอย่างแรง ความรักจากพ่อที่จู่ ๆ ก็โผล่มานี้ทำเอาเขาตั้งตัวไม่ทัน
‘แม่ง! ไอ้เวรไป๋จอมคลั่ง ขนาดบ้าไปแล้วยังจะมาเป็นพ่อฉันอีก!’
แต่วินาทีต่อมา ไป๋จอมคลั่งกลับยกมือกุมหัวแล้วร้องอย่างเจ็บปวด “ไม่! แกไม่ใช่! แกคือหลินฟาน! ฉันจะฆ่าแก! ฆ่าแก!!!”