0062

⬢⬢⬢

ตอนที่ 63 ความท้าทายที่ยังไม่รู้

เกาอิ่งมองรอยเลือดทางยาวบนพื้นดิน เขาจินตนาการได้เลยว่าก่อนตายผู้ตายต้องทุกข์ทรมานเพียงใด

(พอ ๆ กับตอนนั้น... ตอนที่ฉันเกือบถูกปีศาจไร้หัวลากเข้าไปในรถอาวดี้คันนั้นเลยสินะ?)

ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่บ้านหลังเบื้องหน้า ในวินาทีนี้ทุกคนต่างตึงเครียดถึงขีดสุด

สิบเมตร... แปดเมตร... ห้าเมตร...

เมื่อเดินขึ้นเนินสูงพวกเขาก็มาถึงประตูใหญ่ของบ้านหลังนั้น

ตอนนั้นเองพวกเขาทุกคนสังเกตเห็น... ประตูถูกแง้มเอาไว้

“ให้ฉันจัดการเอง”

ในจังหวะที่เกาอิ่งกำลังจะเดินเข้าไปผลักประตูออก จี้อี้เซวียนกลับก้าวออกมาหนึ่งก้าวก่อนแล้วพูดว่า “ฉันจัดการเอง”