กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 544 - ถามใจ
น่าหยาก้าวเดินเข้าหาฝูงสัตว์ร้ายทีละก้าว แม้ท่อนแขนที่กุมทวนยาวจะสั่นสะท้านเล็กน้อย แต่นางก็ไม่มีความหวาดกลัว ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยว มองไม่เห็นความขลาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
ในยามนี้ สือโถวทอดศีรษะลงต่ำ หัวของเขากระแทกลงบนพื้นอย่างแรง ร่างกายถูกสัตว์อสูรแทะเล็มจนแทบไม่เหลือสภาพเดิม ไม่อาจเปล่งเสียงเรียกคำว่าคุณหนูได้อีกต่อไปแล้ว