กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 537 - สือโถวผู้แน่วแน่
ใครเลยจะล่วงรู้ว่า เป็นเพราะความคิดนี้นี่เอง ที่ทำให้เขาต้องหลั่งน้ำตาทุกค่ำคืนในเวลาต่อมา
"ดึกมากแล้ว ควรพักผ่อนเสียที แต่ว่าเจ้าเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวัน สมควรต้องกินข้าวได้แล้ว"