เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 307 - วาสนายิ่งใหญ่
ชั่วขณะถัดมา แสงสว่างจางหายไป ร่างของเสี่ยวหลิงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเย่หลิน
"ลูกพี่ นึกไม่ถึงว่าท่านจะยังจำเสี่ยวหลิงได้ เสี่ยวหลิงนึกว่าท่านลืมเสี่ยวหลิงไปแล้วเสียอีก"
เสี่ยวหลิงกะพริบดวงตากลมโตน่ารัก แววตาเต็มไปด้วยความตัดพ้อ
"เสี่ยวหลิง ต้องพึ่งพาเจ้าแล้ว"
เย่หลินไม่ได้เอ่ยคำพูดไร้สาระกับเสี่ยวหลิง อย่างไรเสียสภาพร่างกายของเขาในยามนี้ก็ไม่สู้ดีนัก แม้ว่าแก่นอสูรในตอนนี้นั้นดูราวกับใกล้จะแตกสลายเต็มที
แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น หากไร้ซึ่งการสะกดของเพลิงเฟิ่งหวง เกรงว่าตนเองก็คงทนรับไม่ไหวเช่นกัน
แก่นอสูรนี้ช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก น่ากลัวจนเหนือกว่าสิ่งใดที่เขาเคยพบพานมา
กระทั่งเจินจวินระดับเหอด้าวก็ยังไม่อาจเทียบเคียงได้
"ก็ได้ ลูกพี่น่ารำคาญที่สุดเลย"