กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 190 - บำเพ็ญเซียนก็คือบำเพ็ญจิต
สิ่งที่อู๋ซินไม่รู้ก็คือ เพราะคำพูดประโยคนี้ของหลี่โยวเวย ประโยคที่เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ กลับส่งผลให้ในบั้นปลายเขาต้องออกจากเมืองเสินเจี้ยนเฉิงไปด้วยสภาพสะบักสะบอม บาดแผลเต็มตัว
แน่นอนว่า นั่นเป็นเรื่องราวในภายหลัง
เวลาล่วงเลยไป ต้นไม้ใหญ่บนยอดเขาเริ่มเปล่งประกายแสงแห่งสมบัติจางๆ ผลไร้รอยทั้งแปดผลส่งกลิ่นหอมตลบอบอวลออกมา
เพียงสูดดมเข้าไป ก็ทำให้จิตใจสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที
กลิ่นหอมฟุ้งขจรไปไกลนับร้อยลี้
เมื่อได้กลิ่นหอมนี้ ผู้ฝึกตนเบื้องล่างต่างเริ่มเคลื่อนไหว ค่อยๆ ก้าวเดินมุ่งหน้าขึ้นสู่ยอดเขา
"ทุกท่าน สมบัติย่อมตกเป็นของผู้มีความสามารถ วันนี้ไม่อยากเห็นเลือด โปรดถอยไปเถิด"