กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 148 - หลี่เซียวเหยา
เมื่อเห็นคนตรงหน้ามีท่าทีเช่นนั้น เย่หลินจึงค่อยๆ ลดดาบยาวลง
ส่วนอวี้เฟิงค่อยๆ ถอยร่นไปด้านหลังอย่างช้าๆ ทั่วทั้งร่างเต็มไปด้วยความระมัดระวังขณะจ้องมองเย่หลิน
"ศิษย์... ศิษย์น้อง ขอบคุณศิษย์น้องที่ออมมือให้ ในเมื่อไม่มีธุระอันใดแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวก่อนนะ"
"เดี๋ยวก่อน"
ขวางเฟิงหันหลังเตรียมจะจากไป แต่เย่หลินพลันเอ่ยรั้งไว้
เมื่อได้ยินดังนั้น ขวางเฟิงก็ชะงักฝีเท้า หันไปมองเย่หลิน กล้ามเนื้อทั่วร่างตึงเครียด ราวกับพร้อมจะวิ่งหนีได้ทุกเมื่อหากมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น
"ในสำนักสายนอกแห่งนี้ มีกฎเกณฑ์อันใดบ้างหรือไม่"
"กฎเกณฑ์หรือ ไม่มีหรอก ภูเขาอู๋หมิงกว้างใหญ่ไพศาล ไร้ซึ่งขอบเขต ร่องรอยของศิษย์สายนอกแต่ละคน ล้วนไม่มีผู้ใดมาคอยควบคุม"