เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 140 - ล่อลวงหมัวอี
"เมื่อครู่นี้ตอนที่ข้าต้องการจะสังหารหลงเซวียน ข้าสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายมารที่แผ่วเบาอย่างยิ่งสายหนึ่ง"
"กลิ่นอายมารหรือ"
เมื่อได้ยินดังนั้น ฉู่เสวี่ยก็มีใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
"ถูกต้อง กลิ่นอายมาร อาจารย์ท่านลองทายดูสิว่า จนถึงตอนนี้ บนร่างของผู้ใดจะมีกลิ่นอายมารอยู่"
"มารร้าย"
เย่หลินกล่าวจบ ฉู่เสวี่ยก็กระจ่างแจ้งในทันที แท้จริงแล้วในตอนที่กำลังต่อสู้อยู่ มารร้ายตนนั้นก็ซุ่มซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาตลอด
"ฉลาดมาก ตั้งแต่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมารร้าย ข้าก็หยุดความคิดที่จะสังหารหลงเซวียน เลือกที่จะเพียงแค่ทำลายเขา เพื่อให้เขาไร้เรี่ยวแรงต่อต้านชั่วคราว"
"กลิ่นอายมารร้ายตนนั้นแผ่วเบาไม่คงที่ ข้าไม่อาจระบุตำแหน่งที่แน่ชัดของเขาได้ในเวลาอันสั้น"