เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129 - สถานการณ์เลวร้าย
"ฟ่อ ฟ่อ ฟ่อ"
งูยักษ์เบิกตากว้างมองมาที่เย่หลิน ในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น มันไม่เข้าใจเลยว่า ขยะเผ่ามนุษย์ตัวเล็กๆ ในระดับสร้างรากฐาน เหตุใดจึงสามารถต่อกรกับมันได้อย่างสูสี
"มนษย์ ข้ากับเจ้าไร้ความแค้นต่อกัน เหตุใดจึงต้องบีบคั้นกันถึงตาย"
เวลานี้ งูยักษ์เอ่ยปากพูด น้ำในทะเลสาบรอบด้านถูกทำให้เกิดระลอกคลื่นสั่นไหว
"สัตว์อสูรระดับจินตันมีสติปัญญาแล้วหรือ"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเย่หลินก็ฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง เขาไม่มีความรู้ด้านนี้มากนัก สัตว์อสูรระดับจินตันสามารถเอ่ยปากพูดได้แล้วหรือ
แล้วทำไมเสี่ยวหงยังคงส่งเสียงจิ๊บๆ จิ๊บๆ ใส่เขาอยู่เลย
"ตั้งแต่สมัยโบราณกาล มนุษย์และสัตว์อสูรก็ไม่อาจอยู่ร่วมโลกกันได้ เจ้ากล้าพูดหรือว่าบำเพ็ญเพียรจนถึงระดับนี้ ไม่เคยจับมนุษย์กินเลย"