กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 - คารวะฉู่เสวี่ยเป็นอาจารย์
เวลานั้น ชายวัยกลางคนค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้น ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวเหนือเปรียบเทียบออกมา กระทั่งเย่หลินยังอดไม่ได้ที่จะถอยหลังไปไม่กี่ก้าว
"ศิษย์พี่ซ่ง อายุอานามก็ปูนนี้แล้ว หรือลืมเลือนกฎเกณฑ์ของสำนักไปแล้ว"
ทว่าเวลานี้ บนท้องฟ้า สตรีรูปงามนางหนึ่งค่อยๆ ร่อนลงมา ฝีเท้าขาวเนียนเหยียบลงบนลานประลอง เอ่ยกับชายวัยกลางคนตรงหน้า
"ข้ามีนามว่าฉู่เสวี่ย เจ้าเต็มใจจะคารวะข้าเป็นอาจารย์หรือไม่"
เวลานั้น สตรีรูปงามหมุนตัวกลับมามองเย่หลิน เอ่ยด้วยรอยยิ้ม
"ผู้อาวุโสสิบหรือ หรือว่าคนผู้นี้ก็คือผู้อาวุโสสิบแห่งศิษย์สายในสำนักชิงอวิ๋น"
มองดูฉู่เสวี่ยตรงหน้า เย่หลินลอบกล่าวในใจ จากนั้นภายในใจก็มีความยินดี