ตอนที่ 259 ข้าสังหารคน เจ้าบรรเลงพิณ

ตอนที่ 259 ข้าสังหารคน เจ้าบรรเลงพิณ

ฟ้าคือหยาง ดินคือหยิน หยางอยู่บนหยินอยู่ล่าง ทว่า ณ ปลายสุดของเทือกเขาหิมะใหญ่แห่งนี้ มีภูเขาไฟลูกหนึ่งผุดขึ้นจากผืนดิน ชี้ตรงสู่ท้องนภา ภายในภูเขามีลาวาพวยพุ่ง ร้อนระอุผิดปกติ อีกทั้งด้วยนิมิตสวรรค์ที่ผิดเพี้ยนของเทือกเขาหิมะใหญ่ ทำให้มีลมพายุหิมะพัดโหมตลอดทั้งปี ส่งผลให้สถานที่แห่งนี้หยินหยางกลับตาลปัตร กลายเป็นดินแดนประหลาดที่ดินเป็นหยางและฟ้าเป็นหยินไปเสียได้ ส่วนฟางสิงที่ยืนอยู่ ณ ดินแดนที่หยินหยางกลับตาลปัตรและประสานสมดุลแห่งนี้ ในชั่วพริบตากระแสความคิดก็แล่นพล่าน

เขาไม่ได้ฝืนบำเพ็ญเพียรต่อ แต่กลับมายังปากปล่องภูเขาไฟอีกครั้ง วางค่ายกลเวท นั่งขัดสมาธิ แล้วทำจิตใจให้สงบเพื่อหยั่งรู้

มรรคาสถิตในความจริง มรรคามิใช่สิ่งลวงตา

หากต้องการตระหนักถึงหลักการแห่งการผันกลับของหยางหยินนี้ เห็นทีคงไม่มีสถานที่ใดเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว

พายุหิมะปกคลุมภูเขาไฟ ฟ้าดินหยินหยางผันแปร

ณ ดินแดนประหลาดแห่งนี้ ฟางสิงกลับสงบจิตใจลงอย่างประหลาด เริ่มต้นการทำสมาธิหยั่งรู้ที่ไม่เคยมีมาก่อน