ตอนที่ 1 กราบอาจารย์สำนักชิงอวิ๋น

ตอนที่ 1 กราบอาจารย์สำนักชิงอวิ๋น

“ท่านนักพรตผู้สูงส่ง ผู้น้อยขอร้อง ได้โปรดรับข้าเข้าสำนักด้วยเถิด! เดิมทีข้าเกิดในตระกูลมั่งคั่ง แต่กลับถูกคนชั่วสังหารล้างตระกูล คนในครอบครัวสามร้อยชีวิตล้วนสิ้นชีพใต้คมกระบี่ เหลือเพียงข้ากับน้องสาวที่ต้องเร่ร่อนไปทั่วหล้าอย่างไร้ที่พึ่ง ข้าเลื่อมใสชื่อเสียงของสำนักท่าน จึงขอทานมาตลอดทางจนถึงหน้าประตู เพียงหวังจะได้กราบอาจารย์ เข้าสู่หนทางบำเพ็ญเพียร หากท่านเมตตารับข้าเป็นศิษย์ ข้าสัญญาว่า…”

ณ หนานตั้นปู้โจว แห่งราชวงศ์ฉู่เฟิง ใต้เทือกเขาไท่หางซึ่งเป็นหนึ่งในเก้าเส้นชีพจรวิญญาณของใต้หล้า คนหนุ่มสาวหลายร้อยคนเข้าแถวยาวเหยียดอยู่หน้าประตูสำนักชิงอวิ๋น เพื่อรอรับการซักถามจากนักพรตอ้วนผู้หนึ่ง ขณะนั้น เด็กชายวัยราวสิบขวบซึ่งยืนอยู่หัวแถวกำลังร้องไห้คร่ำครวญ ใบหน้าเปรอะเปื้อนมอมแมม ทว่าดวงตากลับสุกสกาว เสียงร่ำไห้ของเขาช่างน่าเวทนายิ่งนัก

นักพรตอ้วนมองเด็กชายอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะปรายตามองแล้วถามว่า “เจ้ามีหนังสือรับรองหรือไม่?”

“ไม่มี…” เด็กชายตอบอย่างละอายใจ

“มีของวิเศษมามอบให้หรือไม่?”

“ไม่มี…”

“มีกายาพิเศษหรือไม่?”

“ไม่มี…”

ฝ่ายหนึ่งถาม ฝ่ายหนึ่งตอบ เพียงชั่วพริบตาคำถามทั้งสามก็จบลง นักพรตอ้วนถลึงตา ก่อนยกเท้าเตะเด็กชายจนกลิ้งไปสองตลบ แล้วด่ากราดว่า “หนังสือรับรองก็ไม่มี ของวิเศษสักชิ้นก็มิได้นำมา แม้แต่กายาพิเศษก็ยังไม่มี! ขอทานซอมซ่อเช่นเจ้ายังบังอาจมาขอเป็นศิษย์สำนักชิงอวิ๋นของข้าอีกรึ? เบิกตาดูให้ดี ที่นี่มิใช่สถานสงเคราะห์!”