ตอนที่ 249 เลิกมองได้แล้ว น้ำลายจะไหลแล้วเนี่ย งานสตาร์ไลต์อะวอดส์วนมาอีกปีแล้ว!

สายวันต่อมาเกือบสิบโมง ดวงอาทิตย์ลอยเด่นอยู่กลางฟากฟ้า แสงแดดส่องลอดรอยแยกของม่านหน้าต่างหนาทึบเข้ามาตกกระทบบนใบหน้าของเจียงไป๋

เจียงไป๋ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ พลางขยับแขน จึงพบว่าโจวเหย स्टิลหนุนแขนเขาอยู่และกำลังหลับสนิท เส้นผมแผ่กระจายอยู่บนหมอน ใบหน้าซุกอยู่ในผ้าห่ม โผล่พ้นมาเพียงแค่กระหม่อม

เขาไม่ได้ปลุกเธอ เพียงแค่ค่อย ๆ ดึงแขนออก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา

บนหน้าจอมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านเด้งขึ้นมาเพียบ ตารางงานที่สวีซวี่ส่งมาแจ้งว่าทีมงานดูแลภาพลักษณ์มารออยู่ที่ชั้นล่างแล้ว โดยบอกว่าจะขึ้นมาตอนสิบโมงครึ่ง

เขาคลึงหัวคิ้ว พอขยับตัวลุกขึ้นนั่ง คนข้างหลังก็ส่งเสียงงึมงำในลำคอสองสามที ก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย "กี่โมงแล้วเนี่ย..."

"เกือบสิบโมงแล้ว" เจียงไป๋ตบแก้มเธอเบา ๆ "เดี๋ยวทีมงานดูแลภาพลักษณ์ก็ขึ้นมาแล้วล่ะ"

"ถ้าเธอไม่อยากให้ใครเห็น จะเข้าไปหลบในห้องนอนสักพัก หรือจะใส่เสื้อผ้าลุกขึ้นมาเลยก็ได้นะ"

"จริง ๆ ก็ไม่มีอะไรต้องหลบหรอก"

ทีมงานดูแลภาพลักษณ์ของเจียงไป๋ล้วนเป็นทีมที่ร่วมงานกันมานาน ทั้งยังเซ็นสัญญาเก็บรักษาความลับที่เข้มงวดมาก อีกทั้งผลตอบแทนก็ดี จึงนับว่าอยู่ฝ่ายเดียวกับเขาอย่างแท้จริง

โจวเหย่อึ้งไปสองวินาทีกว่าจะรู้สึกตัว สติดึงกลับมาได้เกินครึ่งในทันที เธอรีบคว้าผ้าห่มมาพันกายไว้แน่นแล้วถลึงตาใส่เขา "ทำไมคุณไม่รีบบอกล่ะ!"