ตอนที่ 229 ต้องยอมรับเลยว่าอาลีบาบานี่รวยจริง!

ตลอดหนึ่งสัปดาห์ต่อมา ชีวิตของเจียงไป๋ดำเนินไปอย่างซ้ำซากจำเจแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความหมาย

ตอนกลางวันเขาตั้งหน้าตั้งตาถ่ายทำภาพยนตร์อยู่ในกองถ่าย "ไม่มีวัน ไม่มีฉัน ไม่มีเธอ"

บทของเสี่ยวเป่ย ยิ่งถ่ายไปเรื่อยๆ ก็ยิ่งทดสอบฝีมือของนักแสดง

ฉากสำคัญหนักๆ วนเวียนเข้ามาไม่หยุด ทั้งการเผชิญหน้ากันในสถานกักกัน การฝังของท่ามกลางสายฝน และการโกหกในห้องสอบสวน แต่ละฉากล้วนต้องดึงอารมณ์ออกมาให้ถึงขีดสุด

บ่อยครั้งที่พอถ่ายจบหนึ่งฉาก เสียงของเขาก็แหบแห้ง เสื้อด้านหลังเปียกโชกไปทั้งตัว ร่างกายแทบหมดเรี่ยวแรงราวกับถูกลอกหนัง พลังกายและพลังใจถูกสูบไปมหาศาล

บทของโจวเหย่มีไม่มาก เวลาส่วนใหญ่เธอจึงมักนั่งเงียบๆ อยู่ตรงมุมกองถ่าย คอยดูคนอื่นทำงาน

หรือไม่ก็ยืนอยู่ข้างจอมอนิเตอร์คอยดูภาพการแสดงของเจียงไป๋ เงียบๆ เรียบร้อย ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายอะไร

นานๆ ทีเมื่อเดินสวนกับเจียงไป๋ เธอก็จะทักทายอย่างมีมารยาทเพียงว่า "พี่เจียงไป๋" แก้มแดงระเรื่อเล็กน้อย แววตาแฝงความชื่นชมระคนเทิดทูน

ทว่าไม่เคยหาเรื่องมาชวนคุย และยิ่งไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องสารภาพรักเลยแม้แต่น้อย กลับกลายเป็นว่าไม่ได้ตามติดเขาแจเหมือนตอนที่ยังไม่ได้เปิดเผยความในใจด้วยซ้ำ

ท่าทีแบบนี้กลับทำให้เขารู้สึกไม่ค่อยชินอยู่บ้าง