ตอนที่ 166 ฝากไว้กับตู้เย็น แรกพบหลี่ปิงปิง

ความเงียบชั่วครู่ปกคลุมไปทั่วห้องส่วนตัว ไม่มีใครยอมเปิดปากพูดก่อน

มีเพียงเสียงแผ่วเบาของบริกรที่ผลัดกันเดินเข้าออกเพื่อเสิร์ฟอาหารเท่านั้น

จวีจิ้งอีเห็นได้ชัดว่ารู้สึกเกร็ง เธอนั่งหลังตรง แววตาหลบสายตาเล็กน้อย ไม่กล้ามองสบตาเจียงไป๋ที่นั่งฝั่งตรงข้ามตรง ๆ

ปลายนิ้วของเธอคอยจับชายเสื้อไว้เบา ๆ อาการขยับเล็ก ๆ น้อย ๆ เหล่านี้เปิดเผยถึงความไม่สงบในใจของเธอจนหมดสิ้น

ผิดกับเจียงไป๋ที่ไม่มีอาการอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ท่าทางผ่อนคลายและเป็นกันเองสุด ๆ

เขาหยิบเล่มเมนูบนโต๊ะขึ้นมาพลิกดูคร่าว ๆ ก่อนจะสั่งอาหารสองสามอย่างในทันที ล้วนเป็นเมนูรสชาติเบาลิ้น กลมกล่อม และไม่เลี่ยน

ช่วงเวลาที่ถ่ายทำซีรีส์ด้วยกัน แม้พวกเขาจะไม่เคยไปสังสรรค์กินข้าวด้วยกันเป็นการส่วนตัว แต่ในกองถ่ายก็เคยนั่งกินมื้อเที่ยงด้วยกันบ่อย ๆ

ในความทรงจำของเจียงไป๋ จวีจิ้งอีมีของที่ไม่กินเยอะมาก

อาหารมันจัดเค็มจัดไม่แตะ รสเผ็ดหรือรสจัดจ้านก็ไม่ทาน แม้แต่ของหวานยังแทบไม่เฉียดเข้าไปใกล้

หลังจากสั่งอาหารเสร็จ เขาก็เงยหน้ามองหญิงสาวตรงข้ามแล้วถามอย่างเป็นกันเอง "มีอะไรที่ไม่กินไหม หรืออยากสั่งอะไรเพิ่มหรือเปล่า"