เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย misthymuse
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น
ท้องฟ้าเริ่มสว่างรางๆ ทัศนียภาพนอกหน้าต่างโรงแรมกำลังสวย แสงแดดยามเช้าในฤดูหนาวแฝงไออุ่นจางๆ ไว้ระลอกหนึ่ง
หลังผ่านค่ำคืนอันลึกซึ้งแนบแน่น บนเตียงก็อบอวลไปด้วยกลิ่นอายความเกียจคร้านหลังการพลอดรัก
เถียนซีเวยตื่นแต่เช้าตรู่ ทั่วทั้งร่างยังคงเมื่อยล้าไร้เรี่ยวแรง ช่วงเอวปวดระบมไปหมด พละกำลังที่เกินมนุษย์มนาของใครบางคนเมื่อคืนนี้ เล่นเอาเธอรับมือแทบไม่ไหวจริงๆ
ทว่าเธอไม่กล้านอนต่อ ในใจยังคงพะวงเรื่องคลื่นลมจากการถูกแอบถ่ายเมื่อวาน ความรู้สึกถึงวิกฤตในส่วนลึกยังไม่ทันจางหาย
เธอกลัวเหลือเกินว่าหากตนเองยังรั้งอยู่ในโรงแรมของกองถ่ายต่อไป จะก่อเรื่องยุ่งยากที่ไม่จำเป็นให้เจียงไป๋อีก กลัวว่าจะถูกปาปารัสซีดักถ่ายได้เข้า จนกลายเป็นประเด็นร้อนแรงทางสังคมที่ไม่อาจกอบกู้คืนมา และส่งผลกระทบต่อหน้าที่การงานที่กำลังรุ่งโรจน์ถึงขีดสุดของเขา
ดังนั้นพอย่ำรุ่งฟ้าเพิ่งจะสาง เธอจึงค่อยๆ ยันกายอันเมื่อยล้าลุกขึ้น จัดแจงสัมภาระของตัวเองอย่างเงียบเชียบและระมัดระวังที่สุด
เดิมทีเจียงไป๋ตั้งใจจะลุกขึ้นไปส่งเธอ แต่เถียนซีเวยกลับกดตัวเขาไว้สุดชีวิต
"คุณพักผ่อนให้เต็มที่เถอะค่ะ ยังต้องถ่ายละครอีก ไม่ต้องไปส่งฉันหรอก"
หญิงสาวนอนซบอกเขา น้ำเสียงอ่อนหวานเจือแววเหนื่อยล้า ทั้งยังเต็มไปด้วยความระมัดระวังเป็นอย่างยิ่ง "ฉันแอบกลับไปคนเดียวก็พอ ให้ผู้ช่วยของคุณมาช่วยฉันหน่อย ทำตัวเงียบๆ รับรองว่าไม่มีใครจับได้แน่นอนค่ะ"