ตอนที่ 72 ระดับปรมาจารย์อย่างนาย ฝีมือต้องไม่ธรรมดาแน่นอน!

ปักกิ่ง

ในห้องพักผ่อนหลังเวทีบันทึกรายการช่องภาพยนตร์ หยางหยางก้มหน้า กำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น คิ้วขมวดมุ่น

แม้ภายในห้องพักจะไม่มีคนนอก แต่หยางหยางก็ยังคงนั่งหลังตรงแน่ว บุคลิกเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว

มีเพียงลำคอที่ก้มต่ำลงเล็กน้อย สายตาจับจ้องหน้าจอเขม็ง

บนหน้าจอโทรศัพท์เปิดแอปพลิเคชันเวยป๋อค้างไว้

บนชาร์ตเทรนด์ค้นหายอดนิยมของเวยป๋อ แม้จะล่วงเข้าสู่ช่วงบ่ายของวันที่สองแล้ว หัวข้อที่เกี่ยวข้องกับเจียงไป๋ก็ยังคงยึดพื้นที่ท็อปสิบอยู่อย่างเหนียวแน่น

เขาจ้องมองความคิดเห็นบนหน้าจอที่พากันชื่นชมเจียงไป๋และยกย่องเพลง "ค่อย ๆ ชอบเธอ" ในใจหงุดหงิดงุ่นง่านจนแทบทนไม่ไหว

นับตั้งแต่ "นับแต่นั้น...ฉันรักเธอ" โด่งดังเป็นพลุแตก เจียงไป๋ก็เปรียบเหมือนม้ามืดที่ปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เบียดแทรกเปิดเส้นทางสายเลือดในสังเวียนเทพบุตรมัธยมปลายที่เขาอุตส่าห์บุกเบิกสั่งสมมาหลายปีอย่างไม่ไว้หน้า

กว่าเขาจะอาศัย "ยิ้มนี้โลกละลาย" แย่งชิงฉายานี้มาจากหลี่อี้เฟิงได้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ผ่านไปเพียงแค่ปีเดียว กลับถูกเด็กใหม่หน้าละอ่อนอีกคนแย่งชิงไปเสียแล้ว

มาตอนนี้ เจียงไป๋ยังข้ามสายไปวงการเพลง แต่งเพลงเองอย่าง "ค่อย ๆ ชอบเธอ" จนดังเปรี้ยงปร้าง ได้รับความนิยมไปทั่วโลกออนไลน์ สปอตไลต์ส่องประกายอย่างไร้ผู้ทัดเทียม