ตอนที่ 15 สาวน้อยหน้าแดงแป๊ด

"ฮู้ว สบายจัง~"

เจียงไป๋นอนแผ่ตัวเอกเขนกหมดสภาพอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน

ยังไม่ทันที่เขาจะได้บ่นพึมพำอะไรต่ออีกสองสามคำ เสียงดุเจือแววไม่พอใจก็ดังมาจากด้านหลัง

"นั่งไม่มีมารยาทเลย ดูซิ สภาพเป็นยังไงกัน!"

หญิงงามวัยกลางคนสวมแว่นตากรอบดำผู้มีสง่าราศีเรียบร้อยแฝงความเข้มงวด เดินผ่านเจียงไป๋แล้วนั่งลงตรงข้ามเขา

เจียงไป๋ขยับตัวนั่งหลังตรงขึ้นมาใหม่ กลอกตามองบนอย่างจนใจ พลางเอ่ยอย่างเซ็ง ๆ "แม่ครับ ผมเพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วันเองนะ รังเกียจกันแล้วเหรอ ไม่อยากกอดอยากหอมแล้วเหรอครับ"

คุณนายหวังอี้ฮั่น แม่ของเจียงไป๋ไม่สนใจจะต่อปากต่อคำกับเขาเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ถามไปตามใจตัวเอง

"ลูกรัก งานของลูกเป็นยังไงบ้างล่ะ"

"ก็ดีนะครับ"

เจียงไป๋ใช้เสน่ห์ของถ้อยคำให้เกิดประโยชน์ "สวัสดิการดี มีข้าวมีที่พักให้ฟรี เพื่อนร่วมงานกระตือรือร้น หัวหน้าก็ใจดีมีเมตตา"