ตอนที่ 1 น้องชาย สนใจเล่นละครไหม

"น้องชาย สนใจเล่นละครไหม?"

"หา?"

เจียงไป๋ยืนงงเป็นไก่ตาแตก

เดี๋ยวดิ นี่เราไม่ได้กำลังอยู่ในงานเลี้ยงบริษัทอยู่หรอกเหรอ?

ทำไมแค่เข้าห้องน้ำไปแวบเดียว พอสติวูบไปนิดเดียว ตัวเองถึงมายืนอยู่ท่ามกลางสนามกีฬาที่ส่งเสียงจอแจ แถมคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแถวนี้ยังแต่งชุดคอสเพลย์สีสันฉูดฉาดกันเต็มไปหมด

เจียงไป๋เอื้อมมือไปจับเป้ากางเกงตามสัญชาตญาณ โชคยังดี ดูเหมือนจะรูดซิปขึ้นเรียบร้อยแล้ว

"เอ๊ะ..." พอเจียงไป๋ก้มหน้าลงไปตรวจเช็ก "ประตูด่านหน้า" ก็พลันสังเกตเห็นว่า พุงพลุ้ยที่เกิดจากการดื่มเหล้าสังสรรค์ติดต่องานมานานหลายปีของเขานั้น อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว

ปลายเท้าที่ก้มมองไม่เห็นมาตั้งหลายปี จู่ ๆ ก็กลับมามองเห็นได้อีกครั้ง!

แต่ว่ารองเท้าคู่นี้ ทำไมถึงไม่ใช่รองเท้าหนังแอร์เมสคู่เก่งที่เขาใส่ประจำ กลับเป็นรองเท้าผ้าใบอาดิดาสสไตล์วัยรุ่นรั้วมหาวิทยาลัยไปได้ล่ะเนี่ย

"เฮ้ น้องชาย ยืนเหม่ออะไรอยู่น่ะ?"