กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 263 มีเริ่มย่อมมีจบ
“ตัดสินใจกันเอาเอง โควตาเหลือเพียงหนึ่งตำแหน่งเท่านั้น”
สุ้มเสียงราบเรียบดังก้องไปทั่ว ทำให้รั่วซือเวยพลันตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก
นางจะตัดสินใจได้อย่างไรกัน
ด้านหลังมีสายตากว่าร้อยคู่จ้องมองมาที่นาง หากนางเห็นแก่ตัวจนเกินไป สถานะที่น่าอึดอัดอยู่แล้วจะยิ่งดิ่งลงเหวอย่างสมบูรณ์
“ศิษย์พี่หญิงจื่ออวิ๋น ท่านว่าข้าควรทำอย่างไรดี?” รั่วซือเวยมองไปทางหนานกงจื่ออวิ๋นอย่างเลื่อนลอย
มองดูความลังเลใจบนใบหน้าของรั่วซือเวยที่ดูน่าสงสารจับใจ หนานกงจื่ออวิ๋นสัมผัสได้ถึงความอำมหิตของนางเป็นครั้งแรก บางเรื่องเจ้าก็แค่ลงมือทำไปเสีย เหตุใดต้องมาถามนางด้วย?
นี่คิดจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้นางใช่หรือไม่