กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 233 การมาเยือนของอวิ๋นจิ่น
ในเรือนพักแห่งหนึ่งข้างเรือนบรรพชน เจียงเช่อนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกหน้าเรือน มือประคองถ้วยชา ปล่อยกายอาบไล้แสงตะวันอย่างเกียจคร้าน
“ทำตัวราวกับชายชราชราผู้หนึ่งเชียว เป็นอะไรไปเล่า หมดสิ้นความหวังต่อชีวิตแล้วหรือ” หนานชิงชิงพิงกรอบประตูพลางจิบโจ๊กใสในมือทีละน้อยแล้วหัวเราะ
“ข้าอยู่ในทะเลปรโลกมานานกว่าสิบปี แทบลืมไปแล้วว่าความรู้สึกยามได้อาบแดดเป็นเช่นไร”
“เหอะ ข้ายังไม่รู้สึกอันใดเลย แล้วเจ้าจะรู้สึกได้หรือ” หนานชิงชิงกลอกตาใส่เขา ก่อนหันกลับเข้าห้องไปกินอาหารเช้าต่อ
เจียงเช่อแบมือทั้งสองข้าง ปล่อยให้แสงอาทิตย์สาดส่องลงบนฝ่ามือ อบอุ่นและเปี่ยมด้วยพลังชีวิต
ไม่รู้ว่าผู้อาวุโสสิงจะยอมให้เขานำสิ่งนี้ติดตัวไปด้วยหรือไม่