เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 ทะเลปรโลก
บนเกาะเล็กแห่งหนึ่งซึ่งห่างจากดินแดนถัวไห่ออกไปหนึ่งพันลี้ เม่ยเซียนเหยียนมองไปยังเจียงเช่อด้วยสายตาตัดพ้อ
“เอาของของข้าไปเป็นของกำนัล เจ้าไม่อายบ้างหรือ”
ระดับศักดิ์สิทธิ์ขั้นล่างเชียวนะ แม้แต่ตัวนางเองยังตัดใจมอบให้ผู้ใดไม่ลง ทว่าเจ้าหมอนี่กลับดีนัก ไม่แม้แต่จะเอ่ยบอกสักคำก็ยกให้เป่ยหมิงมู่ไห่ไปโดยตรง
“ของของเจ้าก็คือของของข้า อย่าได้เกรงใจกันปานนั้นเลย”
ถ้อยคำเช่นนี้เม่ยเซียนเหยียนฟังมาจนไม่รู้กี่รอบแล้ว ในสายตาของนาง นี่เป็นเพียงคำแก้ตัวอันไร้เรี่ยวแรงของบุรุษน่าสะอิดสะเอียนยามถูกเปิดโปงคำลวงเท่านั้น ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อหลุดออกมาจากปากของเจียงเช่อ นางกลับหาเหตุผลมาโต้แย้งไม่ได้แม้แต่น้อย ราวกับว่ามันควรจะเป็นเช่นนี้อยู่แล้ว
“เจ้าเหลวไหลอะไรกัน ของของเปิ่นจุนกลายเป็นของเจ้าตั้งแต่เมื่อใด”