เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 192 ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะหลบซ่อนอยู่ในหุบเขาเพลิงเผา
“เหตุใดเจ้าจึงกลับมา?” ลั่วหรงหยิบผ้าคลุมออกจากแหวนมิติคลุมร่างเหลยโม่ ก่อนนั่งลงข้างกายเขาและดื่มสุราอย่างไม่สนใจสิ่งใด
ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าผู้หนึ่งก้าวออกมาจากความมืด “เจ้าสำนักมีคำสั่ง แล้วข้าจะกล้าไม่เชื่อฟังได้อย่างไร” เขาเหลือบมองเหลยโม่ที่กำลังหลับสนิท ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“ดูเหมือนว่าเจ้าจะตัดสินใจได้แล้ว”
แววเย้ยหยันฉายผ่านดวงตาของลั่วหรง “ความฮึกเหิมของคนหนุ่มท้ายที่สุดก็เป็นเพียงการไม่รู้จักประมาณตน หรือเจ้าคิดว่าข้าควรพาทุกคนไปตายด้วยกันหรือ?”
หลินอวี่ยิ้ม “จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูก ความมืดและแสงสว่างไม่มีฝ่ายใดสูญสลายไปได้ หากไม่มีเรื่องโสมมที่พวกเรากระทำ แล้วจะขับเน้นความยิ่งใหญ่และสูงส่งของเจ้าได้อย่างไร?”