กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 189 หลินอวี่อาจจะอยู่ในเป่ยฉี
เดินอยู่บนเส้นทาง มองดูขุนเขาเมฆาขาวที่เงียบสงัดไร้สรรพสำเนียง อู๋เฉินมีความรู้สึกประหลาดพิกลอย่างบอกไม่ถูก เมื่อก่อนเขาเคยมาที่นี่นับครั้งไม่ถ้วน บางคราก็เคยเงียบสงบเช่นนี้อยู่บ้าง ทว่ายามนั้นเขาสามารถเพลิดเพลินกับทัศนียภาพงดงามตามจุดต่าง ๆ ได้ตามอำเภอใจ หรือกระทั่งวิ่งไปดูในห้องครัวว่ามีข้าวปลาหลงเหลืออยู่บ้างหรือไม่
ทว่ายามนี้ เขากลับรู้สึกเพียงความอึดอัดกดดัน ยิ่งก้าวเดินไปแต่ละก้าวความกดดันนั้นก็ยิ่งทวีความเข้มข้น ครั้นเมื่อได้แลเห็นผู้อาวุโสชิงเยวี่ย ความรู้สึกกดดันนั้นก็พลันพุ่งขึ้นสู่ระยะสูงสุด จนภายในใจอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้าน
“ทำตัวเหมือนเช่นเมื่อก่อนเถิด ไม่ต้องเกร็งถึงเพียงนั้น” ชิงเยวี่ยแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยน