เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 134 เมื่อเห็นข้าเสียใจ เจ้ามีความสุขมากหรือ
ดอกบัวเขียวแต่ละดอกผลิบาน แผ่ขยายจากใต้ฝ่าเท้าของชิงเยวี่ยอย่างช้า ๆ เย็นเยียบและโดดเดี่ยวหยิ่งทระนง ณ ที่ใดที่บุปผาบัวเบ่งบาน พลังวิญญาณฟ้าดินจะหลั่งไหลมารวมกัน กลิ่นอายของชิงเยวี่ยซึ่งอยู่ใจกลางค่อย ๆ เพิ่มสูงขึ้น
กลิ่นอายนี้……
เม่ยเซียนเหยียนเกิดความสงสัยในใจ นี่ไม่ใช่ความหยั่งรู้ในวิชามรรคที่ผู้บำเพ็ญระดับมรณะชีวันควรมีเลย นางดึงพลังแห่งฟ้าดินมาบ่มเพาะสรรค์สร้างของตนเอง ทั้งที่ยังอยู่เพียงระดับมรณะชีวัน เหตุใดจึงครอบครองพลังของระดับสร้างสรรค์ได้ อีกทั้งคำว่า ‘กลับมาเช่นกัน’ ที่นางพูดนั้นหมายความว่าอย่างไร
“หึ ๆ ไม่กล้ายอมรับเรื่องที่เคยทำ หรือคิดว่าหากผู้อื่นไม่รู้ ก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้?” เม่ยเซียนเหยียนมองชิงเยวี่ยจากเบื้องสูงด้วยท่าทีเย่อหยิ่ง ทั้งดูแคลนและเดือดดาล