เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 119 กรรมตามสนอง
“อีกเดี๋ยวก็จะออกเดินทางแล้ว เจ้าไปเรียกพี่เซียนเหยียนสักหน่อยเถิด” เจียงเช่อเก็บชามตะเกียบ พลางเหลือบมองห้องที่ปิดสนิทแล้วกล่าว
เมื่อครู่ตอนพวกเขากินอาหาร สาวใช้ของกู้ซีได้มาแจ้งเวลาออกเดินทาง ซึ่งก็คือช่วงบ่ายวันนี้ หนานชิงชิงที่กำลังช่วยเก็บชามตะเกียบพยักหน้าเบา ๆ ก่อนหมุนกายเดินเข้าไปในห้อง
เจียงเช่อเก็บชามตะเกียบเรียบร้อยแล้วเช็ดห้องครัวอีกครั้ง ขณะเดียวกันสตรีสองนางในอาภรณ์เรียบง่ายและมีรูปร่างอรชรก็เดินออกจากห้องพอดี พลางส่งยิ้มบางมองมายังเจียงเช่อ
“คงไม่ได้ลืมเตรียมอาหารกลางวันให้ข้ากระมัง”
เจียงเช่อชี้ไปยังแหวนมิติ “อยู่ในนี้ทั้งหมดแล้ว” ในเมื่อเป็นยาสมุนไพร เขาย่อมต้องเตรียมไว้ให้เม่ยเซียนเหยียน
เม่ยเซียนเหยียนเผยรอยยิ้ม พลางก้าวเนิบช้ามาหยุดเบื้องหน้าเจียงเช่อ แล้วกล่าวอย่างอ่อนหวานขวยเขินว่า “เป็นอย่างไรบ้าง รูปลักษณ์เช่นนี้ของพี่สาวคงไม่ทำให้เจ้าเสียหน้ากระมัง”
กระโปรงยาวสีฟ้าอ่อน ประกอบกับบรรยากาศน่าเวทนาที่แม้ผู้พบเห็นยังอดสงสารมิได้ นี่คืออีกด้านหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ความบริสุทธิ์และความเย้ายวนผสานกันได้อย่างลงตัว
ประกายตื่นตะลึงวาบผ่านดวงตาเจียงเช่อ เขากล่าวชื่นชมว่า “เพียงยิ้มหนึ่งคราก็ทำให้ผู้คนลุ่มหลงทั่วเมืองแล้ว พวกเขายังอิจฉาไม่ทันเสียด้วยซ้ำ”
เม่ยเซียนเหยียนมิได้ประหลาดใจกับความสงบนิ่งของเจียงเช่อ ทุกครั้งที่เขามองนาง ล้วนเป็นสายตาชื่นชมโดยปราศจากจิตชั่วร้ายใด ๆ ราวกับโฉมงามทั้งหลายในโลก สำหรับเขาแล้วล้วนเป็นเพียงกองกระดูกแห้ง